Ερωτήματα για το κόστος του Ταξιδίου στη Χαλκιδική για το Συνέδριο της ΚΕΔΕ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΠΑΠΑΓΟΥ-ΧΟΛΑΡΓΟΥ

25 Μαΐου 2015

Δελτίο Τύπου 55

Ερωτήματα

για το κόστος του Ταξιδίου στη Χαλκιδική

για το Συνέδριο της ΚΕΔΕ

Κύριε  Δήμαρχε,

        Πρόσφατα μεταβήκατε, μαζί με συναδέλφους Δημοτικούς Συμβούλους, στη Χαλκιδική για να παραστείτε στο Συνέδριο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος(ΚΕΔΕ). Επειδή δεν θα πρέπει να πλανώνται στην κοινωνία μας ερωτηματικά για το κόστος του ταξιδίου αυτού, θα ήθελα να δώσετε ορισμένες ειλικρινείς απαντήσεις για τα οικονομικά του μεγέθη. 

       Φυσικά και δεν αναφέρομαι στο κόστος για σας που είναι γνωστό ότι κατεβλήθη από την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Αττικής(ΠΕΔΑ), ούτε των Δημοτικών Συμβούλων που είναι περίπου 4000-4500Ε. Ειδικότερα σας ερωτώ είναι ΑΛΗΘΕΙΑ ή ΟΧΙ:

       1^ο: Ενώ σεις μετακινηθήκατε αεροπορικώς για το αεροδρόμιο «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» στη Θεσσαλονίκη, εκεί σας περίμενε το υπηρεσιακό αυτοκίνητό σας, το αυτοκίνητο δηλαδή που προορίζεται για τη μετακίνηση μόνο του Δημάρχου, που ήλθε από το Χολαργό στη Θεσσαλονίκη άδειο, για να σας μεταφέρει στη Χαλκιδική; 

       2^ο: Ότι οδηγός του αυτοκινήτου του Δημάρχου ήταν ο κ. Πετράκης Χρίστος ο οποίος δεν είναι υπάλληλος του Δήμου; Ως γνωστό σύμφωνα με τον ισχύοντα κανονισμό είναι υποχρεωτικό τα υπηρεσιακά αυτοκίνητα να οδηγούνται ΜΟΝΟ από υπαλλήλους του Δήμου και όχι από αιρετούς.

        3^ο: Δεν θα ήταν προτιμότερο να μισθώσετε στη Θεσσαλονίκη ένα αυτοκίνητο με 3-4 Δημοτικούς Συμβούλους που ήλθαν μαζί σας για το Συνέδριο, για να σας μεταφέρει στη Χαλκιδική; Θα σας κόστιζε πολύ-πολύ φθηνότερα(περίπου 100^Ε) από ότι κόστισε η μετακίνηση του υπηρεσιακού σας αυτοκινήτου SAAB 1800 κ.ε σε μια απόσταση με επιστροφή 1200χιλ.από Χολαργό στη Θεσσαλονίκη.

4^ο: Οι 3 ή 4 ημέρες παραμονής του χρησιμοποιηθέντος ως οδηγού σας κ. Πετράκη Χρίστου στη Χαλκιδική πόσο κόστισαν και τί πλήρωσε ο Δήμος, αν πλήρωσε, δηλαδή οι Δημότες;

Θέλουμε κ. Δήμαρχε να δώσετε ξεκάθαρες απαντήσεις στα ερωτήματα που σας θέσαμε και τούτο γιατί πιστεύουμε ότι ο κριτής των πράξεών μας που είναι ο Δημότης ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ να είναι σωστά και πεντακάθαρα ενημερωμένος. ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ.

Παράταση Προθεσμίας Υποβολής Αιτήσεων για το Πρόγραμμα «Αντιμετώπισης της Ανθρωπιστικής Κρίσης»

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΠΑΠΑΓΟΥ-ΧΟΛΑΡΓΟΥ

22 Μαΐου 2015

Δελτίο Τύπου 54

Παράταση Προθεσμίας

 Υποβολής Αιτήσεων για το  Πρόγραμμα

 «Αντιμετώπισης της Ανθρωπιστικής Κρίσης»

         Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ και ο Επικεφαλής της Κώστας-Πολυχρόνης Τίγκας στα πλαίσια του διαρκούς ενδιαφέροντος για την ενημέρωση των δημοτών μας, σας γνωστοποιεί ότι το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης μας γνώρισε  ότι παρατάθηκε κατά δέκα (10) ημέρες η  προθεσμία για την υποβολή αιτήσεων για την ένταξη στο πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης (Ν. 4320/2015).

        Η νέα ημερομηνία είναι το Σάββατο 30 Μαΐου 2015 και όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να υποβάλει έως τότε την αίτησή του.              

Γενοκτονία των Ποντίων. Τo άγνωστο ελληνικό ολοκαύτωμα.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΠΑΠΑΓΟΥ-ΧΟΛΑΡΓΟΥ

19 Μαΐου 2015

Δελτίο Τύπου 53

Γενοκτονία των Ποντίων.

Τo άγνωστο ελληνικό ολοκαύτωμα.

 Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Πιο συγκεκριμένα ο  όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν συναρτάται με πολεμικές συγκρούσεις. Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί.

                                             

        Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 - 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας. Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας     το 1461  γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση - γενοκτονία του αιώνα μας.

       Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μούσταφα Κεμάλ (1919 - 1923 ). Το Νεοτουρκικό Κομιτάτο « Ένωση και Πρόοδος » ιδρύθηκε το 1889. Στο συνέδριο τους, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911 πάρθηκε η απόφαση, ότι η Μικρά Ασία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. 

        Οι Τούρκοι στον Πόντο άρχισαν με την επιστράτευση όλων από 15 έως 45 ετών και την αποστολή τους σε Τάγματα Εργασίας στην ενδοχώρα. Παράλληλα αμφισβήτησαν το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν ελεύθερα τα επαγγέλματά τους και επί πλέον απαγόρευσαν τους μουσουλμάνους να συνεργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες με ποινή τιμωρίας από τις στρατιωτικές αρχές. Αυτά είναι ελάχιστα στοιχεία που μπορεί κάποιος να παραθέσει για να γίνει κατανοητός. Υπάρχουν πολλές – πάρα πολλές αδιαμφισβήτητες μαρτυρίες της ιδιαίτερα τραγικής εκείνης περιόδου.

                        Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή του 1922 - τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική.

 

      Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μειονοτήτων της άλλοτε κραταιάς αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922. Το τέλος του Πόντου ολοκληρώθηκε. Οι φωνές λιγοστεύουν.

      Η  Βουλή των Ελλήνων με αρκετή ομολογουμένως καθυστέρηση, το Φεβρουάριο του 1994 ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η "νέα τάξη πραγμάτων" που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειμματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων, που έστω και αργά αποκαταστάθηκε.